Rozdział 1.

Zastanawialiście się kiedyś, jak to jest być chorą psychicznie? Bo ja tak. Jestem chora psychicznie. Czuję to i dlatego znajduję się w specjalnym ośrodku, dla osób z problemami takimi jak moje. Nienawidzę siebie.

Siedzę znudzona na parapecie. Oglądam przez okno, jak białe płatki śniegu spadają na parapet za oknem. Wzdycham ciężko, a po mojej drobnej twarzy spływa jedna łza. W jednej chwili słyszę pukanie do drzwi.

- Wejść - mówię cicho, a w drzwiach pojawia się moja podopieczna-Lea. - Co chciałaś? - mówię poddenerwowana.

- Przyniosłam tabletki - mówi, a ja ją gromię wzrokiem. - Wiem, że i tak ich nie weźmiesz - wzdycha. - Muszę ci coś jeszcze powiedzieć - oświadcza, a ja zsuwam się z parapetu, a po chwili jestem na łóżku. Siedzę i bawię się opuszkami palców.

- Mówisz, czy nie? - mówię cicho.

- One Direction przyjeżdżają do naszego zakładu i będą odwiedzać różne osoby. Między innymi ciebie - siada obok mnie, a ja się automatycznie od niej odsuwam. 

- Nie chcę tutaj nikogo - mówię z wściekłością. - Dobrze wiesz o tym! - krzyczę i wstaję. Kobieta razem ze mną.

- Kochanie, to nie ode mnie zależy - mówi i kładzie rękę na moim ramieniu, którą od razu odpycham. - To będzie tylko jednorazowe.  Każdy z pięciu chłopaków na godzinę, dobrze? - pyta spokojnie.

- Niech ci będzie - fukam i siadam z powrotem na niewygodnym łóżku. 

- To ja już pójdę. Oni przyjadą jutro o 11.

- Okej, dobranoc.

- Dobranoc - mówi i wychodzi. Rzucam się na łóżko.

***

Budzę się. Od razu patrzę, która godzina. Jest 9. Zwlekam się z łóżka i ubieram się w to. Siadam na łóżku. Rozczesuję swoje potargane włosy i nakładam makijaż. Patrzę z nów na zegarek. Tym razem 10:30. Znudzona siadam znów na swoim posłaniu i wlepiam wzrok w ścianę. Wielkie zabicie czasu. Co za głupota. 

po pewnym czasie do mojego pokoju wpada zdyszany Blondyn.